Izerska magistrala turystyki pieszej

Turystyka

Fotografie z galerii
Fotografie z galerii Bukovec
Fotografie z galerii Černá hora
Fotografie z galerii Poledník

Historia turystyki w Górach Izerskich (Jizerských horách ) jest ściśle związana z powstaniem Niemieckiego Towarzystwa Górskiego Ještědu i Gór Izerskich (Deutsche Gebirgsverein für das Jeschken- und Isergebirge – DGV), które zostało założone w Libercu w 1884 roku. Przede wszystkim dzięki zapalonym turystom – Matouschkowi, Bielauowi, Hueblerowi i Tetschowi, za zgodą hrabiego Clam-Gallasa, właściciela większości obszarów leśnych w górach, towarzystwo zaczęło systematycznie wyznaczać przemyślaną sieć szlaków dla turystów. Wkrótce Góry Izerskie i ich okolice stały się jednym z najlepiej pod względem turystycznym oznakowanych rejonów starej monarchii i główne trasy, które kiedyś przemierzali pierwsi turyści, pozostały w górach do dzisiaj w stanie praktycznie niezmienionym. Bardzo szybko towarzystwo zaczęło tworzyć własne wieże widokowe i schroniska. Swoją najstarszą, drewnianą wieżę widokową DGV wybudował już trzy lata po założeniu, na Wzgórzu Humboldta (Humboldtová výšina) nad Kateřinkami. Schronisk i miejsc widokowych, znajdujących się pod zarządem towarzystwa lub stanowiących jego własność, szybko przybywało, tak że w końcu DGV stał się właścicielem takich obiektów na Královce, Slovance, Bramberku, Jůslově vrchu v miejscowości Josefův Důl i na Tanvaldzkim Špičáku. Po śmierci barona Liebiga pod jego zarządem znalazła się także Liberecká výšina.

Towarzystwo udostępniło także lub zabezpieczyło liczne skały widokowe: Vyhlídku u Smržovky, Ořešník, Trniště, Dračí kamen i Kovadlinę nad Libercem.

Równolegle w Górach Izerskich istniały w przeszłości inne, mniejsze towarzystwa i stowarzyszenia. Międzynarodowe towarzystwo robotnicze Naturfreunde (Przyjaciele przyrody) w 1929 roku wybudowało nawet własne schronisko (dzisiejsza Prezidentská chata), które do dziś w pięknym miejscu służy turystom jako miejsce pokrzepienia sił.

W roku 1900 w Libercu powstał Klub Czeskich Turystów (od roku 1933 – Okręg łużycko- izerski Klubu Czechosłowackich Turystów – župa KČST Lužicko-Jizerská), który propagował Góry Izerskie wśród czeskich gości i wydawał pierwsze drukowane materiały o górach w języku czeskim. Działalność niemieckich organizacji robotniczych oraz czeskich stowarzyszeń turystycznych, zwłaszcza towarzystwa Naturfreunde, została przerwana po zajęciu Sudetów przez Niemcy. Druga wojna światowa była również przyczyną rozwiązania Niemieckiego Towarzystwa Górskiego Ještědu i Gór Izerskich.

Po drugiej wojnie światowej do starych tradycji turystycznych nawiązały szybko czeskie stowarzyszenia, które wkrótce odnowiły i rozszerzyły oznakowania turystyczne. Po w pewnym sensie przymusowym zjednoczeniu organizacji propagujących kulturę fizyczną przestał także istnieć Klub Czechosłowackich Turystów, a góry zostały opanowane przez stowarzyszenia turystyczne, zorganizowane pod szyldem ČSTV. Później Góry Izerskie stały się bardzo popularnym obszarem, z wieloma cieszącymi się powodzeniem marszami turystycznymi i lokalnymi odznakami.

W chwili obecnej najsilniejszą organizacją turystyczną w Górach Izerskich jest Klub Czeskich Turystów (Klub českých turistů), którego oddziały organizują wiele tradycyjnych imprez i troszczą się o oznakowanie górskich szlaków. Opiekę i ochronę gór stawiają sobie za cel także inne stowarzyszenia – znane jest Towarzystwo Górskie Gór Izerskich i Ještědu (Jizersko-ještědský horský spolek), nastawione przede wszystkim na ochronę i poznawanie gór.

W ostatnich latach wzrost zainteresowania turystyką i turystyką rowerową łączy się jednak zdecydowanie z odejściem od turystyki zorganizowanej na rzecz realizacji indywidualnych zainteresowań przyjeżdżających w góry osób. W niedalekiej przyszłości główną trasą turystyczną, dostosowaną na różnych odcinkach zarówno dla pieszych, jak i rowerzystów oraz narciarzy, powinna się stać Nová Hřebenovka (jej częścią jest również Izerska magistrala dla turystyki pieszej). Trasa ta rozpoczyna się w Czesko-Saksońskiej Szwajcarii i po grzbietach gór przemierza Góry Łużyckie, Żytawskie i Izerskie, docierając do centralnej części Karkonoszy.